
Vanaf half 6 ‘s avonds begon het clubhuis vol te stromen met deelnemers van de glowgolfwedstrijd: 45 man in totaal! Rond 18 uur had de horeca er voor gezorgd dat er een heerlijk burger-buffet klaarstond! Build your own burger. Sla, broodje, tomaat, saus, uiteraard de burger en een bakje met frietjes stond v oor een ieder klaar. Fantastisch geregeld!
Na het eten kregen we instructies van Wieteke. Er waren 9 korte holes uitgezet en nee, je hoefde niet over het water heen te slaan. Wieteke gaf aan met wie je in de flight zat en waar je moest starten. Ik zat zelf met Brian, Marja, Luca en Mohegan in de flight. Voordat we naar de hole vertrokken, waren vooral Luca en Mo heel druk met glowsticks aan hun lichaam vast te maken. Daarna vertrokken we naar hole 6 (die gesitueerd was op hole 3 voor het water) en wachtten op de toetert. De teebox was met een lamp verlicht en de hole was met een knipperende lamp verlicht. TOET!
We mochten van start en het is toch wel heel anders om je bal te slaan in het donker zonder enig besef van afstand. Mijn eerste bal was dan ook veel te voorzichtig en ook veel te kort. Brian sloeg ‘m in het water (hell yeah… de ballen blijven drijven!). De rest deed het eigenlijk best goed. Luca had een manier gevonden om de afstand te kunnen meten en zo wisten we in ieder geval hoe ver het van de tee naar de hole was. Er werden mooie birdies geslagen en er was flink wat onderlinge strijd! Zo maakte Mohegan een fantastische birdie op hole 4 (gesitueerd op hole 2). Ik vond dat ik dat ook kon en deed hem precies na: ook een birdie! Hilariteit alom. Luca en Mohegan gingen in onze flight gelijk op, maar helaas zat het Luca op de laatste hole niet mee en eindigde daarmee op 2 slagen achter Mo. Onderweg kwamen Jenny en Wieteke in de buggy (EN enorme bouwlamp) langs elke flight gereden met gezellige muziek en een Flügel of een Jägermeister. Super leuk!
Maar ach… het maakte allemaal niet uit wat je score was. Aangezien er mensen waren die het een goed idee vonden om af en toe een 1 op te schrijven, besloot de wedstrijdcommissie om de prijzen allemaal te verloten. Zo ontvingen random mensen een leuk prijsje. Dat was dan eigenlijk ook wel weer leuk! Mohegan won de mooiste prijs: een liedje zingen! En dat kwam mooi uit, want Gary had zijn karaoke-show geïnstalleerd! Je hoorde veel mensen zeggen: Dit ga ik echt niet doen! Of: geef me eerst bier, daarna doe ik mee.
En er zijn natuurlijk altijd mensen die dit echt leuk vinden (lees: Peter Laurman en Han Rademaker). Het werd een gezellige avond waar veel mensen de microfoon pakten en hun favoriete nummer, guilty pleasure of wat dan ook ten gehore brachten. Zo heb ik samen met Mohegan, Marjoleine en Luca (categorie: dit doe ik echt niet!) “Why tell me why” van Anita Meijer gezongen… of iets wat daar op leek.
Bedankt Jenny en Wieteke voor het organiseren van deze memorabele avond! Gary bedankt voor de karaoke! Ook de horeca vriendelijk bedankt!
Het was een geslaagde avond!
Groet Marah Kamerling









